Tweede Kans

Jade verhaal (2)

 

Ik doe een poging mijn mascara niet te verpesten terwijl ik de slaap uit mijn ogen wrijf.

‘Welkom in Nederland’

Nog een uur rijden en ik zou er zijn. Ed Sheeran knalt door mijn boksen. De zenuwen probeer ik luidkeels weg te zingen. Ik had me voorgenomen cool te blijven maar de vlotte gesprekken, haar gevoel voor humor en die helderblauwe ogen doen mijn vingers tintelen. Het gebeurde wel vaker dat ik op date ging met een Tindermatch maar dit is de eerste keer dat ik de Nederlandse grens ervoor oversteek. De tintelingen in mijn vingers versterken naarmate ik dichterbij kom.

Mijn gps meldt me dat ik binnen vijfhonderd meter mijn bestemming bereik. Ik leg nog vlug even mijn haar goed en begin rond te kijken. Niemand te zien. Ik parkeer even aan een meubelzaak om haar een berichtje te sturen. Maar ze was me voor.

‘Je bent me net voorbij gereden.’

Ik stuur haar lachend terug dat ik er zo aankom en draai mijn auto terug de baan op. Een minuutje later zie ik in mijn ooghoek iets felrood. Daar zit ze dan op een bankje te wachten, een stijlvolle rode jas aan en een brede glimlach op haar gezicht. Ik beantwoord haar glimlach en draai de parking op. We begroeten elkaar met een enthousiaste hoi, zoeken verder naar parking waar je langer dan twee uur mag staan en wandelen richting een park midden in het centrum.

We besluiten een plekje in de schaduw op te zoeken. Zij was voorbereid en legt een dekentje op de grond. Uren aan een stuk praten we over de kleine en de grote dingen in het leven. Over haar angst voor insecten en spinnen maar hoe ze toch de wereld wil rondreizen en vrijwilligerswerk wil gaan doen in Kenia. En ik, die dolgraag terug naar Afrika wil om de warme levensstijl te herbeleven. We dromen over rijk worden zodat we kunnen gaan en staan waar we willen. We fluisteren over de jongens die achter ons een joint zijn aan het roken en onverstaanbare woorden naar ons hoofd slingeren. Een hond komt aangerend en daagt ons uit met hem te spelen. Zij gooit met de stok en ik kijk toe. Haar enthousiasme is aanstekelijk en doet me glimlachen.

Ondertussen is het al na lunchtijd en we besluiten op zoek te gaan naar eten. We gaan mijn favoriete Nederlandse winkel, de Albert Heijn, binnen en schaffen ons een bescheiden lunch aan. Beiden relaxen we graag in een park dus keren we terug naar onze eerste stopplaats. Onderweg wil ik haar nog trakteren op een ijskoffie. We zetten ons op een gezellig terrasje en praten over hoe nep mensen zijn, zoals de serveerster die ons net bediende. Onze hongerige magen zeggen ons niet te lang te blijven zitten. Ze wil me niet laten betalen. Alhoewel ik het graag voor haar wil doen, accepteer ik toch de muntjes die ze me toestopt. We stoppen nog even in een trendy kapsalon in de hoop leuke haarverf te vinden maar teleurgesteld zetten we onze weg verder richting het park.

Een ander leuk plekje trekt onze aandacht en we genieten van onze goedkope lunch in de schaduw. Ik vertel haar wat ik in de wolken zie en zij laat mij luisteren naar het beste van Pearl Jam. We worden door wat hangjongeren, die duidelijk onder invloed zijn, gevraagd of we iets willen drinken. Subtiel gaan we ergens anders zitten.

Rond zeven uur wordt ons gesprek verstoord door jongeren die beginnen vechten. We gaan dichterbij om te kijken wat er aan de hand is. Ik houd mijn afstand maar zij wil nog dichter gaan. Ze mengt zich in de conversatie. Ik vind het moedig van haar. Ze keert terug en besluit de politie te bellen. We wachten tot ze arriveren, vertellen wat we gezien hebben en besluiten te vertrekken. Rond acht uur begint er een horrorfilm die we niet willen missen.

Ik bestel een popcorn die we kunnen delen. Ze vertelt mij dat, als ze geld zou hebben, ze er een stuk beter uit zou zien. Ze beschrijft wat ze allemaal zou laten doen. Ik hoop dat ze ooit inziet dat dit totaal niet nodig is. Ze is een prachtige vrouw, wat ze enkel nog zelf moet beseffen.

De popcorn is halfleeg voordat de film begint, zoals gewoonlijk. Ik schrik meer van de trailers dan van de film zelf. In ieder geval heb ik geen plannen om in de nabije toekomst naar Annabelle 2 te gaan kijken.

Na afloop laat ze mij de uitgaansbuurt van de stad zien. We stoppen eerst in een klein Rock cafeetje. Er is weinig plaats om te zitten. Een groepje mensen nodigt ons uit om hen te vervoegen. We stemmen in en raken aan de praat met een vrouw die net iets ouder is dan ons. We vertellen haar dat we op een date zijn. Ze begint meteen te ratelen over hoe dat iedereen het moet accepteren als je op hetzelfde geslacht valt. Ze bedoelde het lief maar haar overweldigende woorden worden een beetje te persoonlijk en we besluiten naar de volgende bar te gaan.

We stappen een gezellige Irish pub binnen en aangezien we beide geen alcohol drinken, bestellen we een pot thee en een cola. We raken al snel aan de praat met twee kerels die aan het tafeltje achter ons zitten. De avond eindigt uiteindelijk met mijn date die een indrukwekkend kaartenhuis bouwt en de twee kerels die zich bij ons zetten. Ze leggen ons uit hoe je het beste iets verkocht kan krijgen. Gezelligheid ontbrak zeker niet.

De stortbui die buiten aan de gang was, is ondertussen geminderd en we besluiten terug richting mijn auto te gaan. Ze staat erop dat ik haar jas aandoe. Ik was die van mij natuurlijk in de auto vergeten. Na tien keer te vragen of ze zeker is, neem ik haar jas dankbaar aan. We worden nog even lastig gevallen door een man die duidelijk te diep in het glas heeft gekeken. Zij stuurt hem streng weg en dreigt de politie te bellen. Haar vastberadenheid geeft me vlinders.

Het onderwerp van ons gesprek ging vooral over het feit waar ik ging slapen deze nacht. Ik wist dat het geen goed idee was om terug naar huis te gaan aangezien ik behoorlijk moe was en ik nog twee uur in het donker zou moeten rijden. Blijven slapen bij haar ouders was ook niet echt een optie.

Ondertussen zitten we beide in mijn auto. Ik denk eraan de nacht daar door te brengen. Zij wou me niet alleen laten en ik wist dat ze niet goed zou slapen. Ik vond het een enorm warm gebaar maar uiteindelijk overtuig ik mezelf er toch van dat die rit van twee uur wel zou lukken. Na veertien uur is het tijd om afscheid te nemen. We stappen beide uit, doorweekt door de stortbui die ons tijdens de wandeling had ingehaald en nog steeds zijn best deed niemand droog te houden. We geven elkaar een knuffel en voor ik het goed besef, kijken we in elkaars ogen en kussen we elkaar zacht op de lippen. Het deed me denken aan een scène uit de Notebook.

Als we er beide zeker van zijn dat we elkaar iets zouden laten weten als we veilig thuis zijn, stap ik in mijn auto en zij op haar fiets en de lange weg naar huis begint. Ik zet een cd van Marvin Gaye op en zing enthousiast mee. Eenmaal op de autosnelweg, begint de vermoeidheid zijn tol te eisen. Ik betrap mezelf erop dat mijn ogen soms iets te lang toe blijven en stop meteen bij het eerste tankstation dat ik tegenkom. Ik sla een voorraad eten in en zuig een diepe wolk frisse lucht binnen voor ik mijn reis verder zet. Het volume zet ik op het maximum en mijn ramen staan wagenwijd open.

Ik ben al snel door mijn voorraad voedsel heen. Mijn ogen voelen zwaar aan en voor ik het merk, vallen ze toe. Het geluid van de pechstrook schudt me doet me opschrikken. Het waren maar twee seconden maar de adrenaline van de schok houdt me wakker. Een vriendin vertelde me ooit dat ze een vriend had verloren omdat hij achter het stuur in slaap was gevallen. Ik geloofde nooit dat je dat echt zou kunnen, wetende wat de gevolgen zouden zijn. Maar mijn korte trip naar de pechstrook doet mij er nu wel anders over denken.

Iets meer dan twee uur na mijn vertrek, kom ik toch ongedeerd thuis aan. Mijn gsm laad ik meteen op. Ik zie dat ze mij al een lief berichtje heeft gestuurd. Met een glimlach op mijn gezicht stuur ik dat ik veilig thuis ben. Ik val meteen in slaap. De volgende dag zetten we onze conversatie gewoon verder via Messenger. Ze vraagt me zelfs of ik volgend jaar mee op vakantie zou willen gaan. Ik veronderstel dat zij de date even leuk vond als ik.

Ik zou die week samen met mijn ouders gaan kamperen in de Ardennen en iets te enthousiast stel ik hen voor om in de buurt van mijn date te gaan kamperen aangezien het toch even ver rijden is en er evenveel te beleven is. Dan zou ze gemakkelijk kunnen langs komen als ze niet hoeft te werken of ik zou gemakkelijk met haar kunnen afspreken. Ze stemmen in en voor ik er fatsoenlijk over nadenk, zeg ik tegen haar dat we daar komen kamperen. Ik heb er al snel spijt van. We waren net op een eerste date geweest en ik vertel haar nu dat ik met mijn ouders daar kom kamperen. Ik vervloek mijn impulsieve gedachten meermaals. Ze zegt dat ze er zou over nadenken.

We hebben toch nog enkele leuke gesprekken. Op woensdag laat ik haar weten dat de kampeerplannen niet doorgaan maar vraag ik wel of ze nog eens wil afspreken. Ze zegt me dat ze het niet weet, dat de afstand niks voor haar zou zijn. Ik ben compleet in de war. Een dag geleden zegt ze mij dat ik de lange treinrit van Nederland naar België waard ben en nu zou het te veel stress opleveren. Ik probeer het te verwerken. Normaal gezien zou het mij niet zo hard raken als ik nog maar één date met iemand heb gehad en ze het toch niet zien zitten. Maar bij haar had ik een gevoel dat ik nog nooit eerder had. Haar eerlijkheid, gevoel voor humor en onweerstaanbare glimlach intrigeerden me en stelden me op mijn gemak. Of het feit dat ik met haar over alles kon praten. Geen geforceerde stiltes. Dat had ik bij een eerste ontmoeting nog nooit meegemaakt.

Mijn verleden heeft mij weinig zelfvertrouwen en veel anxiety nagelaten. In paniek stel ik voor dat ik mijn studies ook daar zou kunnen verder zetten. Ik wou iemand waar ik zo een goede klik mee had, niet zomaar opgeven. Dit ging natuurlijk te ver en mijn anxiety sprak voor mij. Voor ik het wist had ik het voorstel verstuurd en ook even snel wist ik dat het fout was. Ik schrok ze af door een gedachte die niet eens van mezelf kwam. Ik heb er al spijt van sinds ik op de entertoets drukte.

Ze laat niks meer van haar horen. De tijd kruipt traag voorbij. Ik noem mezelf meermaals een idioot om alles te verpesten. Ik wou dat ik op zo’n momenten gewoon mezelf kon blijven, maar door mijn angst mensen te verliezen, jaag ik ze juist weg.

Ik stuur ze nog een filmpje dat ik was tegengekomen op Youtube. Ik weet niet waarom ik dat deed. Waarschijnlijk een mislukte poging om een conversatie te starten. Een dag later zegt ze dat ze een gestalkt gevoel heeft. De tranen springen in mijn ogen. Ik probeer me te verontschuldigen maar ik krijg mijn gedachten niet in woorden omgezet. En zo, van het ene op het andere moment, zijn we zelfs geen vrienden meer op Facebook. Het lijkt nu meer op een droom.

Voor mij wordt het eerder een nachtmerrie. Het feit dat ik haar zo’n gevoel heb gegeven, doet mij schuldiger voelen dan ik mij ooit heb gevoeld. Ik voel mijn anxiety opzwellen in mijn borstkas. Tranen rollen over mijn wangen. Ik wou dat ik ze had kunnen vertellen wat ik heb meegemaakt, waarom ik dingen zeg die ik eigenlijk niet wil zeggen. Gewoon een gesprek waar ik volledig mezelf kan zijn. Ik scrol door Facebook om afleiding te zoeken en kom een foto tegen.

‘Wat zou jij kiezen? Een tijdmachine, een drankje dat je eeuwig jong houdt, een miljoen euro of onzichtbaar kunnen worden.’ 

Ik wou dat ik een tijdmachine had om terug te gaan naar de ochtend na onze date. Dat ik ze gewoon had gestuurd hoe leuk ik het vond en dat ze er goed uitzag. En na een paar dagen ze mee op een tweede date vragen. Gewoon elkaar beter leren kennen bij een drankje. Dat is wat ik normaal zou doen. Waar het misliep, kan ik moeilijk zeggen. Ik werd te enthousiast en mijn anxiety nam de overhand. Ja, die tijdmachine zou ik meer dan ooit willen.

Die tijdmachine of een tweede kans. Een tweede kans. Niet op een date of op vriendschap. Een tweede kans om te laten zien wie ik echt ben. Om te laten zien dat ik gewoon de persoon ben die ze kuste na een leuke date. De persoon die samen met haar droomde over een wereldreis. De persoon die haar een superlike gaf op Tinder omdat ze eruit sprong naast al die anderen. De persoon die gewoon wil dat ze gelukkig is. De persoon die niet de anxiety voor zich laat spreken. En dan zou zij kunnen beslissen wat daarmee te doen.

Schuldgevoel en spijt blijven door mijn hoofd spoken. Ik ga op de vensterbank zitten en adem de frisse licht in. Ik probeer te vergeten. Het is moeilijk. Ik grijp mijn laptop en begin te schrijven. Als ik niet kan vergeten, kan ik het misschien wel plaatsen. Ik besluit haar een bericht te sturen met dit verhaal als bijlage. En ik wacht op een antwoord. Een antwoord dat ik misschien nooit ga krijgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s